Kultura i sztuka
Antyki
W roku 1768 odkryto na terenie Francji złoża glinki kaolinu i rozpoczęto wyrób porcelany twardej. Pomimo tego odkrycia produkowana była nadal porcelana frytowa, która choć krucha, była bardzo efektowna. W roku 1780 emalier Cotteau wprowadza nową technikę dekoracji, polegającą na uzupełnianiu pewnych miejsc ornamentów cyzelowanymi złotymi blaszkami, które pokrywano następnie kolorowymi emaliami. Ten rodzaj dekoracji stosowano tylko przy najbardziej reprezentacyjnych wyrobach, gdyż taka technika była niezwykle kosztowna - antyki tego rodzaju osiagają na gieldach bardzo wysokie sumy.Wysoki poziom artystyczny osiągnęła również porcelana zdobiona miniaturowymi scenkami rodzajowymi. Tematem owych miniatur były sceny miłosno- sielankowe, sięgano do erotyki w kompozycjach figuralnych, tworzono z nieznanym dotąd smakiem piękne i harmonijne akty kobiece. Porcelana wzorowana była często na zabytkach antycznych, czasami również produkowana przez współczesnych, wybitnych artystów jak Francois Boucher. Ciekawostką były produkowane porcelanowe obudowy, w których następnie umieszczano kompasy magnetyczne.Szczytowy okres działalności fabryki Sevres trwał do pierwszych lat po rewolucji francuskiej. Wyroby tego okresu cechuje wysoki poziom artystyczny i dbałość o detale. Porcelana ta cieszy się powodzeniem wśród kolekcjonerów na całym świecie.
Zaczęło się od zabawy
Aktorka urodziła się 13.07.1980 w Warszawie. W wieku 11 lat pojawiła się w krótkim filmie „Chopin na zamku” (1989) Krzysztofa Zanussiego, jako dziewczynka przewracająca nuty. Potem śpiewała piosenki w „Dyskotece pana Jacka”, popularnym telewizyjnym programie Jacka Cygana. Rola Gieni w serialu „Boża podszewka” (1997) Izabelli Cywińskiej była pierwszym przełomowym momentem w karierze Karoliny Gruszki, wtedy właśnie zbudowała i zarazem utrwaliła na długo swój ekranowy wizerunek. Grała młode dziewczyny, pełne energii, czasem nieco naiwne, ale obdarzone zwykle niezawodną moralną busolą. „Spona” (1998) Waldemara Szarka według znanej powieści Edmunda Niziurskiego, gdzie Gruszka zagrała Olę była tylko wprawką. Natomiast w „Córce kapitana” („Russkij bunt”, 1999) Aleksandra Proszkina według powieści Aleksandra Puszkina aktorka udowodniła, że naprawdę rozumie Rosjan i ich literaturę. Stworzyła kreację wielce stylową. Jako Masza Mironowa młoda aktorka bez trudu oddała stopniowe dojrzewanie bohaterki. Karolina Gruszka potrafiła ukazać jej dumę i powściągliwość, delikatny rys pustoty łączący się z wrażliwością, wreszcie narastającą determinację i odwagę. Udało jej się to wszystko bez uciekania się do teatralnej ekspresji, czy też ulegania „muzealnej” manierze gry, częstej przecież w tego typu produkcjach. Podobną naturalnością i ujmującą kruchością odznaczały się role jakie aktorka zagrała w rosyjskim „Momencie prawdy” ( „W awgustie 44”, 1999, reż. Aleksander Ptaszuk), „Daleko od okna” (2000, reż. Jan Jakub Kolski) według prozy Hanny Krall, a zwłaszcza występ w „Przedwiośniu” (2000, reż. Filip Bajon). Pełna kompleksów, także na tle urody, zakochana w Baryce Wanda Okszycka była w interpretacji Gruszki jedną z najbardziej wiarygodnych postaci tej adaptacji powieści Stefana Żeromskiego.
Garderoba
Dragonlance
Przyjazny Sklep Plastyczny
Spośród wielu sklepów plastycznych obecnych na Polskim rynku "Szał dla Plastyków" z całą pewnością jest najlepszym z nich.
W sklepie tym znajdziecie wszystko co potrzebne jest do pracy wszelkiego rodzaju artystą: malarzowi , grafikowi, rzeźbiarzowi ... Sklep plastyczny "Szał dla Plastyków" w swojej ofercie ma również artykuły które ze względu na swoją przystępną cenę oraz wysoką jakość zadowolą również początkujących adeptów sztuki.
W każdej chwili można zrobić zakupy przez internet. Internetowy sklep plastyczny w swej ofercie posiada bogaty asortyment artykułów więc każdy znajdzie coś dla siebie. Jeśli jakiegoś towaru nie ma w zasobach sklepu internetowego zadzwoń lub napisz a pracownicy sklepu napewno Ci pomogą.
Blog felietony
Wyroki za nakłanianie do zabójstwa Najsztuba
Pamiątki ze ślubu – wideo-filmowanie
Video filmowanie - sposób na zarobek.
Malarstwo rzeźba sztuka użytkowa
Projekty tatuaży
Historia Puław
Puławy, wzmiankowane w źródłach po raz pierwszy w 1489 r., zanim zostały podniesione do rangi rezydencji magnackiej, były małą osadą w kluczu końskowolskim, należącym kolejno do Konińskich, Tęczyńskich, Zbaraskich i Opalińskich.
W roku 1668 Zofia Opalińska, córka Łukasza, wniosła je w posagu Stanisławowi Herakliuszowi Lubomirskiemu, przyszłemu marszałkowi wielkiemu koronnemu oraz znanemu pisarzowi i mecenasowi sztuki prekursora nauka Puławy. On to właśnie w dogodnie i malowniczo położonej w przełomie Wisły miejscowości wzniósł w latach 1671-1679 pałac według projektu Tylmana z Gameren, który historycy sztukizaliczają do najokazalszych w dobie pełnego baroku w Polsce.
Reprezentował on nowy typ rezydencji wzorowanej na włoskiej villa rustica oraz współczesnej pałacowej architekturze francuskiej. Z pałacem sprzężony był ogród oraz unikalne na ziemiach polskich ujęcie wodne, sprowadzające wodę z oddalonego o 3 km wzgórza włostowickiego. Lubomirski przewidywał dalszą rozbudowę nadwiślańskiej siedziby, jednakże śmierć żony Zofii (1675) i otrzymanie godności marszałka wielkiego koronnego skłoniły go do zajęcia się rozbudową podwarszawskiej rezydencji - Ujazdowa. Puław i dochodowej włości końskowolskiej nie chciał się jednak wyzbywać i władał nią aż do śmierci w 1702 roku.
Wtedy dopiero Puławy przeszły w ręce jego córki Elżbiety i jej męża Adama Mikołaja Sieniawskiego. W roku 1731 stały się własnością Czartoryskich w następstwie małżeństwa Marii Zofii Sieniawskiej 1 voto Denhoffowej z księciem Augustem. Olbrzymi posag żony, na który składały się również pozostałe majętności Sieniawskich (latyfundium rusko-ukraińskie, hrabstwo tenczyńskie i dobra wilanowskie) oraz uzyskanie w listopadzie tego samego roku urzędu wojewody ruskiego, uczyniło z Czartoryskiego najbogatszego senatora w Koronie.
Złotnictwo w Krakowie
Podejmując omówienia ośrodków złotniczych w Polsce w XIV w., zacząć wypada od Krakowa. Rozwój krakowskiego złotnictwa uwarunkowała przede wszystkim lokacja miasta w 1257 r., która złączyła w jeden organizm wcześniejsze ośrodki osadnicze. Szybko rozwijające się miasto stało się niebawem siedzibą władcy zjednoczonego kraju i stwarzało dogodne warunki do rozwoju rzemiosła. Powstawały liczne nowe kościoły i szereg budowli miejskich.
Złotnicy pracowali z jednej strony dla dworu książęcego, a później królewskiego, z drugiej zaś realizowali zamówienia na rzecz Kościoła. W XIV w., jeszcze przed wzmiankami o organizacji cechowej, czynni byli w Krakowie Reinhardt złotnik i mincerz przybyły z Pragi (1305), z pochodzenia Florentczyk, który z ramienia króla Wacława II został starostą i namiestnikiem, Albrecht (Olbracht) (1308), Mikołaj Złotniczek (1312 - 1325), Henryk zwany Starym (zm. przed 1316), Henko (1319 -- 1339) oraz mistrz Konrad (1317). Około połowy stulecia pracowali w Krakowie Angelinus (wzmiankowany 1345 - 1349), a także Michał oraz Wilhelm z Olkusza.
Z tego czasu pochodzi informacja o czynnej w Krakowie topni złota i srebra (1358). Godnym podkreślenia jest fakt, że w Krakowie byli liczni mincerze, jak wspomniany już Reinhardt czy mistrz Fryderyk (1320). Liczba złotników w mieście znacznie wzrosła w połowie XIV w. Jak podają archiwalia, pracowali tu m.in. Andrzej (1394), Jan z Olkusza (1392 - 1395), Mikołaj Munsterberg (Monstier-berg. 1392 - 1395), Pachniclos (Mikołaj Pach, 1395), Synaya (Szymon, 1393 - 1395) i Jakub Rolle (Rulle, 1368 - 1393).
Wykonywali oni różnego rodzaju przedmioty ze złota i srebra, zarówno o kościelnym jak i świeckim przeznaczeniu. Z tych ostatnich wymienić można rogi do picia, roztruchany, kubki, różnego rodzaju naczynia, klejnoty i ozdoby stroju. Złotnicy dekorowali także rzędy końskie i broń. W stosunku do wzmianek archiwalnych, jak już powiedziano, wyrobów zachowało się niewiele i prawie wyłącznie o kościelnym przeznaczeniu.
Najprawdopodobniej w Krakowie powstał kielich ofiarowany przez króla Kazimierza Wielkiego około 1362 r. kościołowi parafialnemu w Stopnicy (skarbiec katedry w Kielcach). Kielich stopnicki został uszkodzony w czasie II wojny światowej, szczęśliwie nie uległa jednak zniszczeniu zdobiąca go dekoracja. Podstawa naczynia, wykreślona na rzucie dwunastolistnym, przechodzi w krótki okrągły trzon ze stosunkowo dużym nodusem w formie spłaszczonej kuli.
Nodus wzbogacono czterema sześciolistnymi guzami, na których wyobrażono z użyciem czerwonej emalii dwukrotnie powtórzone herby odnoszące się do Małopolski i. Wielkopolski. Czara kielicha jest niewiele węższa od podstawy i stosunkowo płytka. Proporcje naczynia, jak to zwykle miało miejsce w XIV-wiecznych wyrobach złotniczych, są dość ciężkie, można by rzec przysadziste. Dekoracja plastyczna składa się z siedmiu czterolistnych medalionów rozmieszczonych na stopie i, co jest zjawiskiem wyjątkowym, na czarze naczynia.
Zawiera ona sceny z życia Chrystusa i Marii: Zwiastowanie, Boże Narodzenie, Ukrzyżowanie i Zmartwychwstanie (z wyjątkiem dodatkowo umieszczonego na czarze Zwiastowania — identyczne na obu częściach kielicha). Proste w kompozycji sceny wyróżniają się czytelnością i spokojnym tokiem narracji przy niewielkiej dozie ekspresji. W sumie kielich ze Stopnicy — głównie dzięki plakietkom.— cechuje duża oryginalność i zasługuje on na osobne opracowanie.
Mniej więcej w tym samym czasie co kielich stopnicki powstać mogły małe okrągłe medaliony zdobiące ramę bizantyńskiej mozaiki w klasztorze Klarysek przy kościele św. Andrzeja w Krakowie. Medaliony te — dotychczas nie uwzględnione przy omawianiu złotnictwa w Krakowie — Ry przedstawiają symbole ewangelistów oraz Ukrzyżowanie (dwukrotnie powtórzone). Naturalnie istnieje możliwość, że powstały one w innym ośrodku złotniczym i zostały tu przywiezione, z drugiej jednak strony przy tak dużej ilości czynnych w mieście złotników nie było potrzeby posługiwania się obcymi wyrobami.
Importy, jak już wspomniano, należą bowiem w złotnictwie polskim w. XIV raczej do rzadkości. Nie jest pewne, gdzie powstał kielich ofiarowany przez króla Kazimierza Wielkiego w 1363 r. do kolegiaty N P Marii w Kaliszu. Być może wykonano go w jednym z krakowskich warsztatów, na co wskazywałby brak cech właściwych dla wyrobów złotniczych z terenu północnej Polski. Kaliski kielich ma już typową dla gotyckich naczyń sześciolistną stopę, wzbogacony sześcioma guzami, dość duży nodus i szeroką czarę.
Prezent dla Kobiety
Według mnie, najlepszym prezentem dla kobiety jest biżuteria. Każda kobieta uwielbia dostawać takie rzeczy jak pierścionek z brylantem czy kolczyki.
Jak wiadomo, kobiety uwielbiają, gdy pamięta się o ich świętach i obdarowuje się je wspaniałymi prezentami. Najlepszym rozwiązaniem będzie zakup biżuterii.
Jeśli Twoja kobieta obchodzi urodziny lub zbliża się wam jakieś inne święto warto pomyśleć o prezencie dla swojej ukochanej. Może to być wisiorek srebrny.
Jak dbać o antyki, starocie.
Jeśli czytasz ten artykuł oznacza to, że być może masz już kilka zbiorów antyków, staroci zgromadzonych w domu. Spoczywa również na Tobie obowiązek, lub przyjemność dbania o nie. Wiele osób nie ma czasu, ani środków do nauki dbania o stare przedmioty, pamiątki, tak jak to robi muzeum antyków czy galeria. Istnieją pewne wspólne dla wszystkich przedmiotów źródła zagrożeń, czy są one zrobione z papieru, metalu, szkła lub materiałów ceramicznych.
Światło
Na przykład światło może zaszkodzić wszelkiego rodzaju starociom, antykom, zwłaszcza wykonanym z drewna, papieru czy tekstyliów. Oprócz blaknięcia kolorów mebli, ram luster, tkanin, tekstyliów czy innych staroci, ostre światło może suszyć materiały i przyspieszać reakcje chemiczne, które występują na antykach po czasie. Wszystkie kolekcje muszą być wystawiane z dala od bezpośredniego światła słonecznego. Nawet rzeczy, które wydają sie być niezniszczalne, jak tworzywa sztuczne, mogą się stopić w czasie przechowywaniu w pobliżu okna. Światło w punktach wystawowych galerii powinno być stosowane z umiarem. Można również włączyć światło (oświetlenie) aby zmniejszyć wilgotność powietrza.
Wilgotność
A mówiąc o wilgotności, jest ona ważna dla większości antyków. Kiedy jest zbyt mała, przedmioty takie jak obrazy, drewno i papier mogą się kurczyć, pękać. Gdy wilgoć jest zbyt wysoka na powierzchni przedmiotów metalowych może pojawić się rdza. Zarówno poziom światła jak i wilgotności powinien być badany w domu zwłaszcza przez tych, którzy poważnie traktują swoje zbiory staroci, antyków czy bibelotów. Mierniki światła można kupić w sklepach fotograficznych, a mierniki wilgotności w marketach budowlanych. Ogólni rzecz biorąc, poziom światła powinien być dość niski dla większości kolekcji staroci, więc umieszczenie ich w korytarzu lub na sali oraz odpowiednie zasłony okien mogą pomóc. Wilgotność powinna wynosić 50%, jeżeli to możliwe.
Temperatura
Należy unikać ekstremalnych wahań temperatury przechowywanych staroci, zwłaszcza na strychach czy garażach, zwłaszcza jeśli to dotyczy organicznych materiałów. Idealna temperatura dla podtrzymania konserwacji wynosi około 16 stopni Celsjusza. To trochę za zimno dla większości ludzi i raczej trzymanie zbiorów staroci w domu nie wchodzi w grę. Jednak jeśli jeden z pokoi ma niższą temperaturę od pozostałych to najlepiej w nim przechowywać nasze skarby. Korytarze i słabo oświetlone pokoje wydają się być bardziej chłodne, a jednocześnie są dobrym miejscem dla delikatnych przedmiotów takich jak papier i tekstylia. Należy również uważać na przenoszenie staroci z miejsca zimnego w ciepłe i na odwrót, jeśli już to robić to stopniowo. Niektóre przedmioty takie jak ceramika, mogą pękać. Innym sposobem na utrzymanie w dobrym stanie staroci, antyków jest unikanie nadmiernego obsługiwania. Oleiste pozostałości na wyrobach skórzanych mogą powodować ich pogorszenie. Dlatego często można zobaczyć kustoszy muzeum noszących białe bawełniane rękawiczki przy obsługiwaniu (przenoszeniu, ustawianiu, czyszczeniu) staroci. Należy czyścić antyki tylko wtedy kiedy jest to konieczne, używając do tego następujących przedmiotów: szczotek z miękkim włosiem, sprężonego powietrza, wacików, wody destylowanej i alkoholu izopropylowego. Pędzle do golenia i miękkie pędzle są idealne do odkurzania porcelany, obrazów, mebli, lamp, złota, srebra itp. Sprężone powietrze można nabyć w sklepach z artykułami biurowymi czy markecie budowlanym. Jeśli mycie na sucho nie przynosi efektów należy użyć wody destylowanej w celu uniknięcia powstawania plam od wody na niektórych materiałach. Do czyszczenia ceramiki i porcelany często stosuje się alkohol izopropylowy, należy jednak uważać ponieważ alkohol może zniszczyć drewno a także usunąć ozdoby na szkle. Używanie detergentów może być szkodliwe dla takich przedmiotów jak perły, szkło czy tekstylia.
