Aktorka urodziła się 13.07.1980 w Warszawie. W wieku 11 lat pojawiła się w krótkim filmie „Chopin na zamku” (1989) Krzysztofa Zanussiego, jako dziewczynka przewracająca nuty. Potem śpiewała piosenki w „Dyskotece pana Jacka”, popularnym telewizyjnym programie Jacka Cygana. Rola Gieni w serialu „Boża podszewka” (1997) Izabelli Cywińskiej była pierwszym przełomowym momentem w karierze Karoliny Gruszki, wtedy właśnie zbudowała i zarazem utrwaliła na długo swój ekranowy wizerunek. Grała młode dziewczyny, pełne energii, czasem nieco naiwne, ale obdarzone zwykle niezawodną moralną busolą. „Spona” (1998) Waldemara Szarka według znanej powieści Edmunda Niziurskiego, gdzie Gruszka zagrała Olę była tylko wprawką. Natomiast w „Córce kapitana” („Russkij bunt”, 1999) Aleksandra Proszkina według powieści Aleksandra Puszkina aktorka udowodniła, że naprawdę rozumie Rosjan i ich literaturę. Stworzyła kreację wielce stylową. Jako Masza Mironowa młoda aktorka bez trudu oddała stopniowe dojrzewanie bohaterki. Karolina Gruszka potrafiła ukazać jej dumę i powściągliwość, delikatny rys pustoty łączący się z wrażliwością, wreszcie narastającą determinację i odwagę. Udało jej się to wszystko bez uciekania się do teatralnej ekspresji, czy też ulegania „muzealnej” manierze gry, częstej przecież w tego typu produkcjach. Podobną naturalnością i ujmującą kruchością odznaczały się  role jakie aktorka zagrała w rosyjskim „Momencie prawdy” ( „W awgustie 44”, 1999, reż. Aleksander Ptaszuk), „Daleko od okna” (2000, reż. Jan Jakub Kolski) według prozy Hanny Krall, a zwłaszcza występ w „Przedwiośniu” (2000, reż. Filip Bajon). Pełna kompleksów, także na tle urody, zakochana w Baryce Wanda Okszycka była w interpretacji Gruszki jedną z najbardziej wiarygodnych postaci tej adaptacji powieści Stefana Żeromskiego.